اولین باری که نام او را شنیدم سال ۱۳۷۹ بود آن موقع در شیراز سرگرم کسب هنر و علم بودم و ابته نیمچه نگاهی هم به داستان جون بیشتر به شعر تمایل داشتم تا داستان....تا اینکه کتاب (بار دیگر شهری که دوست می داشتم )دست رسید کتاب زیبا و تاثیر گذاری که نثر روان و زیبایش همیشه برایم الهام بخش زیبا ترین اتفاقات زندگی است و کلمه هلیا که باعث شد اشعار زیادی را نا خود آگاه و خطاب به آن بنویسم.البته ۲۹ با تجدید چاپ آن خود گویای اهمیت و قدرت کتاب بوده و هست هر چند تجدید چاپ یک اثر همیشه به معنی خوب بودن آن اثر نیست....
و بعد (یک عاشقانه آرام ) را خواندمُ کتابی که ۵ نسخه از آن را هربار که می خریدم دوستان ویا هرکس چند سطر آن را می خواندند کتاب را یا به زور یا به رسم امانت می بردند ولی پس نم دادند..آری او و قلمش با تمام کاستی هایش در ذهن و قلب دوستداران آن شیوه خاص نوشتن که آن مرد بزرگ داشتتا همیشه باقی می مانند.روحش شاد.